பொருளாதாரக் குறிப்புகள்-1

"An economist is an expert who will know tomorrow why the things he predicted yesterday didn't happen today."- Laurence J. Peter

கடந்த சில மாதங்களாக எந்த செய்தித்தாளை எடுத்தாலும் அதில் உலகப் பொருளாதார நிதி நெருக்கடியைப் பற்றிய செய்திகளும், அதையொட்டிய சில கட்டுரைகளும் இல்லாமல் இருப்பதில்லை. தற்போதைய நிதி நெருக்கடி(Credit Crunch) முதலாளித்துவத்தை முச்சந்தியில் தள்ளிவிட்டது என்றும், இது முதலாளித்துவத்தின் முடிவு என்றும் சொல்கிறார்கள்.இதை நான் நம்பவில்லை. இன்னும் சிலர் புதியபொருளாதாரக் கோட்பாடு வேண்டும் என்றும், இந்த நிதி நெருக்கடி உண்மையான மாற்றத்திற்கான சந்தர்ப்பம் என்றும் அறைகூவல் விடுக்கின்றனர். Joseph Stiglitz , உலகில் இப்போது அனைவருமே Keynesian's என்கிறார்.

தற்போதைய மற்றும் மாற்றுப் பொருளாதாரக் கொள்கைகளாக பொருளாதார அறிஞர்கள் முன்வைக்கும் முக்கியக் கொள்கைகளை(The Standard Keynesian approach, The Conservative approach, The Heterodox approach) சுருக்கமாக இயன்றவரை தமிழில் எழுதிப்பழகவே பொருளாதாரக் குறிப்புகள் என்னும் இந்தத் தொடர்பதிவு. அடுத்த பதிவிலிருந்து ஒவ்வொரு கொள்கையாக எழுதமுயற்சிக்கிறேன்.

Abebooks.com

One fine Sunday morning, when I was reading this piece of Ramachandra Guha in the Hindu Magazine, I came to know about this amazing website for buying books online www.abebooks.com . I decided to give it a try. I was searching for this book "Deadly Deceits: My 25 Years in the CIA" by Ralph W. McGehee at www.Indiaplaza.in where I normally buy books and ask my parents to courier it back to me. But couldn't find this book at indiaplaza. That's when I came to know about abebooks.com. I found the book there and bought it for $1.60.Yes,for $1.60 and paid $ 9 for postal charges :P.

They offer cheaper postal charges for US residents though. And they rendered good customer service too. You can logon and check your order status,etc . If you are looking for a website to buy any Tamil books..Check out these sites www.anyindian.com , www.newbooklands.com, www.nhm.in.

Happy Reading!

(Non) Reporting on Sri Lanka

என்னுடைய நண்பர் ஸ்ரீனிவாசன் ரமனி EPW வில் எழுதிய இந்த எடிட்டோரியலுக்கு ,S.V. ராஜதுரை அவர்கள் எழுதிய பதில் கடிதம்தான் இங்கே
நான் பதிந்துள்ளது.

Your editorial “The Pyrrhic Victory” (EPW, 24 January 2009) could not
have been more timely, particularly in the context of three sorts of reporting on Sri Lanka in India, particularly in Tamil Nadu – the first kind comprises reports and articles, which appear in certain Tamil magazines. These are generally supportive of the Tamil cause in Sri Lanka and most of them specifically endorse the struggle for a separate Eelam being waged by the Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE). This sort of writing derives from a long tradition of Tamil nationalism and reflects a set of persistent political and cultural concerns: the idea of a common Tamil identity that owes nothing to a Hindu-Brahmin civilisation but which possesses
its own cultural and social coordinates and which therefore deserves its own political expression.

Much of this writing is more expressive and symbolic than concretely political and enjoys a consistent and sizeable constituency, which is blissfully ignorant of the fact that the LTTE think tanks in the Tamil diaspora are now seriously admitting that the LTTE have committed the blunder of getting embroiled with the political undercurrents of TamilNadu, especially with the anti-Brahmin strands, thus alienating the influential brahminical elites of the country. This partly explains the sudden enthusiasm the Bharatiya Janata Party (BJP) has found for the Tamil cause and the utmost importance given to it by certain pro- Hindutva editors and journalists.

The second kind of reporting is indifferent, disinterested and apathetic in its response to the events in Sri Lanka and picks up news, as and when these happen. Occasionally, if a dominant political partly lends its voice to the Tamil cause, they report it and perhaps follow it up with anarticle or two.

The third kind of reporting is informed by a deep prejudice and even antipathy to Tamil needs and concerns, an antipathy masquerading itself as a principled and courageous opposition to the “Pol-Potist”, “fascist”, “semi-fascist”, “anti-India” LTTE which, according to its wisdom, is out to destabilise all of south Asia besides liquidating the very same Eelam Tamils in whose name it is waging a war against the legitimate, democratic government successively led by either the Sri Lanka Freedom Party or the United National Party. It supports the hard line opinion in both sides of the Palk Straits that the only solution for the ethnic problem is the complete annihilation of the LTTE.

This kind of reporting is so convinced of its own claims to objectivity and truth and does not examine its premises, and whether its arguments are balanced. Politically, it is against what it terms separatism, whether in India or elsewhere; culturally it is disdainful of claims to specificity and uniqueness and convinced of the unitary nature of civilisation and culture in India. Its points of view are not expounded in the contexts of debates and dialogues or against the background of founded empirical research. Instead they are stated as universal truths. The chief aim of this kind of journalism is to function as a cautionary voice against whatever dormant strains of Tamil nationalism may be found in Tamil political culture in India.

The core of its patriotism is its insistence on the pre-eminence of India in south Asia and its demand that all other things be subordinated to the interests of “Bharat”. Once the analysis of hard facts is replaced by demonology, such things as the mass support base the LTTE enjoys not only in the ever-expanding diaspora of Eelam Tamils, particularly in western Europe, north America and Australia but also in the Tamil communities of Indian origin in Malaysia, Singapore, Mauritius and South Africa become immaterial. The support base includes not just ordinary Tamils but also the creamy layers amongst them.

It is this constituency, which claims for itself, a strong Hindu- Tamil identity, that ensures a regular and quite substantial flow of funds to the LTTE. It may be remembered that this constituency contributes to the economies of the host countries. This may be unpalatable for many of us but is indisputable to grasp the ground reality. As far as events in Sri Lanka are concerned, this sort of reporting relies largely on information provided by the states – both Sri Lankan and Indian – or by their various appendages including Tamil parties and politicians.

Reading reports filed from Sri Lanka or listening to special reporters of the TV channels, one has to search in vain for other sorts of opinion, whether from Tamils or Sinhalese, for that whiff of authenticity which makes a story real. The most important consequence of this sort of unfounded and partisan reporting is that every piece that is published is written with an eye on influencing public opinion, particularly in Tamil Nadu in an insistent, particular way. Neither the journalist nor the press that publishes her/him seems to have the courage and honesty to place all the information before the public, publish several points of view and argue out their cases cogently.

Rank prejudice reigns instead, and the Rajapaksa government is spared all the righteous secular ire that is reserved for the BJP here. Perhaps the hypocrisy and the lack of honesty in the reporting on Sri Lanka are only matched by our media’s silent culpability with respect to the events in Kashmir. But at least Kashmir has its spokespersons, in the form of human rights activists and members of the Hurriyat Conference. The LTTE has its partisan supporters and their equally partisan opponents, but the Tamils of Sri Lanka or even the Sinhalese for that matter, do not have the endorsement of honest, humane reporting in the Indian press.


And now, as regards the Tamils in Sri Lanka, Confucius has said something
of value:In passing the side of Mount Thai, Confucius came on a woman who was weeping bitterly by a grave. The Master pressed forward and drove quickly to her. ‘Your wailing’, said he, ‘is that of the one who has suffered sorrow on sorrow’. She replied, ‘That is so. Once my husband’s father was killed by a tiger. My husband was also killed, and my son has died in the same way’. The Master said, ‘Why do you not leave this place?’ The answer was, ‘There is no oppressive government here’. The Master then said ‘Remember this, my children: oppressive government is more terrible than tigers’ (quoted by Bertrand Russell in Power (London: George Allen &Unwin), 1938).

Global recession - where did all the money go?

Before the Credit Crisis, the word was awash with money.Now Central banks are pumping in more than ever before and still everyone is short. Where did all the money go?Dan Roberts from Guardian Explains the illusion of wealth here. Julia Finch picks out the individuals who have led us into the current crisis here. Must Read.

ஒரே ஒரு கேள்வி?

சென்ற வாரம் மும்பையில் தீவிரவாதிகள் நடத்திய தாக்குதலில் இதுவரை பலியானவர்களின் எண்ணிக்கை 217.

இதற்கு நமது இந்தியப்பிரதமர் மன்மோகன் சிங் என்ன சொல்லுகிறார்;

“We will go after these individuals and organisations and make sure that every perpetrator, organiser and supporter of terror, whatever his affiliations or religion may be, pays a heavy price for these cowardly and horrific acts against our people.”

இந்த எண்ணிக்கையைப் பாருங்கள்..1,236,604(பனிரெண்டு லட்சத்து முப்பதாராயிரத்து அறுநூற்று நான்கு) . இது இந்த ஆண்டு ஜூலை 9 ஆம் தேதி நிலவரப்படி, அமேரிக்கா ஈராக்கில் ஊடுறுவியபின்(2003 க்குப் பிறகு) பலியான ஈராக்கியர்களின் எண்ணிக்கை.

நமது இந்தியப்பிரதமர் மன்மோகன் சிங் என்ன சொல்லுகிறார்;

“India and [the] United States must stand tall, stand shoulder to shoulder, and that’s what is going to happen”.

அமேரிக்காவோடு தோளோடு தோள் நிற்போம் என்று சொல்லுவது சரியா?நம் ஆட்சியாளர்கள் செய்வது கடைந்தெடுத்த அயோக்கியத்தனம்(Hypocrisy of the highest order) இல்லையா?

உண்மையைச் சொன்ன விஜயகாந்திற்குப் பாராட்டுக்கள்!

சென்னை, நவ. 10: சட்டப்பேரவை வளாகத்துக்கு திங்கள்கிழமை காலை 10.12 மணிக்கு வந்த தே.மு.தி.க. தலைவர் விஜயகாந்த், கூட்டத்தில் பங்கேற்கவில்லை. மேற்கு வராண்டா பகுதிக்குச் சென்ற அவர் எம்.எல்.ஏ.க்களுக்கான வருகைப் பதிவேட்டில் கையெழுத்திட்டுவிட்டு, உடனடியாக திரும்பிச் சென்றார். "ஒரு மாதம் வெளியூர்களில் நடைபெறும் படப்பிடிப்பில் பங்கேற்பதால், சட்டப்பேரவை கூட்டத்தில் பங்கேற்க இயலாது' என நிருபர்களிடம் தெரிவித்த விஜயகாந்த், பின்னர் பொள்ளாச்சியில் படப்பிடிப்பில் கலந்து கொள்வதற்காக விமானம் மூலம் கோவை புறப்பட்டுச் சென்றார்.


தனக்கு ஓட்டுப்போட்டு, சட்டமன்றத்திற்குத் தேர்ந்தெடுத்து, தங்களின் குறையை எல்லாம் சட்டமன்றத்தில் போய் பேச வாய்ப்புக் கொடுத்த எல்லாரையும் உலகமகா கேனையர்கள்னு பச்சையாவே சொல்றாரு விஜயகாந்த்.

உண்மையைச் சொன்ன அவரை நிச்சயம் பாராட்டனும்.

பாராட்டுக்கள் விஜயகாந்த்!

விஜயகாந்தைப் பார்த்தாவது ஜெயலலிதா அவர்களும், கலைஞரும் சட்டம் மன்றம் செல்லாததற்க்கான(எதிக்கட்சியாக இருக்கும்போது மட்டும்) காரணத்தை மக்களுக்குத் தெளிவாக்கவேண்டும்.

Surrealistic image of Caste

இந்தப்படத்தில் உள்ள சட்டக்கல்லூரி மாணவ(குண்ட)ர்களின் முகபாவங்கள் சொல்லும் செய்திகள் ஏராளம். (Surrealistic image of Caste)

அரசியல் தலைவர்களை எல்லாம் சில ஜாதிகளுக்கு மட்டுமே உரித்தானவர்களாக மாற்றிய நம் அரசியல்வாதிகள் நிச்சயம் நூறு சதம் வென்றிருக்கிறார்கள் என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

தமிழ் chauvinism, ஹிந்துத்துவா &The Hindu

"To suggest today... that the religious minorities are guests in a "Hindu India"... is nothing but a subtle form of "ethnic cleansing". (Monday, Feb 17, 2003)

-By Malini Parthasarathy

http://www.hinduonnet.com/2003/02/17/stories/2003021701201000.htm

சிறுபான்மை சமூகத்தினர் இங்கு தாராளமாக எங்களுடன் வசிக்கலாம். ஆனால் எந்த உரிமையையும் அவர்கள் கோர கூடாது, முடியாது. சிறுபான்மையினர் என்ற போர்வையில் எந்த சலுகையையும் அவர்கள் கோர முயற்சிக்கக் கூடாது.

-இலங்கை ராணுவ தளபதி சரத் பொன்சேகா.

"The latest campaign in Tamil Nadu masterminded by a desperate LTTE must not be allowed to undermine the sound policy decision upheld by successive Indian governments since 1991 to stay out of Sri Lanka’s internal affairs.

Tamil Nadu’s politicians clearly have different standards for India and for Sri Lanka"

-By Malini Parthasarathy

http://www.thehindu.com/2008/10/14/stories/2008101454490800.htm


மாலினி பார்த்தசாரதி அவர்களுக்கு இந்திய மைனாரிட்டிகள் மேல் இருக்கும் அக்கரை..இலங்கையின் மைனாரிட்டிகளான தமிழர்களின்பால் இல்லாமல் போனது வருந்தத்தக்கது.

Ms. Malini Parthasarathy, Why is that The Hindu takes completely different standards for Indian majoritarianism with respect to Sri Lankan majoritarianism? Why is that Palestine is completely okay and not Tamil Eelam? And I don't even want to talk about Tibet.

அறிஞர் அண்ணாவின் பாராளுமன்ற உரை !

ANNA's SPEECH IN PARLIAMENT ON TAMIL NADU

I'm absolutely speechless after reading his arguments. Apart from that, One can find reasons as to why Congress wasn't able to come back to power in TN after 1967.

Read on!

Article Courtesy :"Dravida Pervai"

Dravida Pervai happily reproduces the debate that took place in Rajya Sabha in May 1963. DMK Founder Aringnar Anna ultimately changed the name of Madras State as Tamil Nadu and fulfilled the centuries old desire of the Tamil Nation on his becoming the Chief Minister of Tamil Nadu in 1967. In 1963 he spoke in Parliament on the question of renaming Tamil Nadu. You can find out the arguments advanced for and against and also note who opposed the renaming in order to understand the forces that played for and against Tamil nationalism.. Nandhivarman]

ANNA SPEAKS :

Mr. Vice Chairman, I am rarely in full agreement with my friend Mr.Bhupesh Gupta, but today I rise to support him whole-heartedly, fully and sincerely. The only weakness of the Bill is that it is a non-official one. I would have liked an official Bill to be brought forward for this very necessary and very simple thing that would have satisfied millions of Tamilians in Tamil Nadu. Many arguments that were advanced against the Bill brought forward are perhaps more due to the colour of the mover rather than the arguments advanced for its support. One Honorable Member was saying that he was not moving a Bill, which the Madras State has asked him to move. I regret very much that sometimes it becomes necessary to explain some rudimentary principles. The Madras Government will never ask a non-official Bill to be brought forward on its behalf. If the state government wants the Bill to be brought forward, there are the state representatives in this Assembly and they would have brought it forward, and therefore, to say that the Bill cannot be supported just because the Madras Government has not asked Mr.Gupta to bring the Bill shows that their only argument to fight against the Bill is that their party or their State Government has not instructed them to act in this way. I can well understand the political tremor in their hearts, but that is no argument against this Bill. The arguments advanced by the sponsors of the Bill for renaming Madras as Tamil Nadu have not been answered by any one of the speakers who spoke about it.

Sheel Badra Yajee: I have answered it.

Anna: I cannot understand- I very rarely understand- your language and, therefore, I do not know whether there is logic or not but I would say that some of the arguments advanced were not proper. One Honorable Member was saying that there are Telugu knowing people in Tamil Nadu, Malayalam and Kanarese speaking people and, therefore, to name Madras as Tamil Nadu will create a sort of tremor in their hearts. May I inform this House, through you, Sir, that all these arguments were advanced and shattered in my part of the country. All these arguments did not stand the onslaught of reason and logic. For the sake of informing this House I may inform you Sir, that on 24 th February 1961 the Leader of the House in the state assembly stood up to say that he was accepting part of the non official resolution brought forward not by the DMK or any other political party which is considered to be inimical to Congress, but by a PSP [Praja Socialist Party]Member. That PSP member brought forward a non official resolution for renaming Madras as Tamil Nadu and it was discussed many days and finally the then Finance Minister and the Leader of the House Mr.C.Subramaniam, stood up to say that he was accepting a part or the spirit of the resolution and added that thereafter all publications of the Madras government would appear in the name of Tamil Nadu Government. It is in such a way that all publications in Tamil in the Tamil Nadu government are being printed and published. As a matter of fact, after making the historic declaration on the floor of the Madras assembly on 24 th February, the very next day the Finance Minister had to present his budget and in presenting the budget, the opening words of the Finance Minister were: “ In consonance with the declaration made yesterday, I am now presenting to budget for Tamil Nadu.” Therefore all the arguments that Telugu speaking, the Malayalam speaking, and the Kanarese speaking people will be up against this change in name fall to ground because part of this has been accepted by the Government. The part relating to the amendment of Constitution, the word Madras to be deleted and the word Tamil Nadu to be inserted was not accepted.

Therefore, even the Government much less by the Madras Congress leaders cannot accommodate the sentimental arguments advanced. Sir, I am really surprised to see how ill informed my Hon. friends are, those who advanced arguments against the Bill. One Hon. Member stated here that Kollegal is in Tamil Nadu. That Hon. Member unfortunately not present in the House at present. I may tell them and his friends may tell him, that Kollegal today is part of Mysore. It has been taken away from the composite State of Madras and after the formation of linguistic states, has gone to Mysore. If my Hon. friend is so ill informed about Kollegal, I am not surprised at his arguments that nowhere in Tamil literature does the word Tamil Nadu occur. A politician who cannot understand that Kollegal does not form part of Tamil Nadu cannot be expected to be conversant with Tamil literature. For the edification of the House and for his own edification, I will point out the names of certain books wherein the word Tamil Nadu is to be found. These are books written 1800 or 2000 years ago. I am reading the name in Tamil but the Hon. Member who made this allegation is a Tamilian Congressman and he can understand and the Hon. Deputy Minister who will be making the reply. She being also a Tamilian may tell him. The names of Paripaadal, Pathitrupathu and more popular names of Silapathigaram and Manimegalai. These are all Tamil classics written more than 1000 years ago and in Paripaadal it is stated “ Thandamizh veli Thamizh Naatu agamellam” which means Tamil Nadu that is surrounded by sweet Tamil on all three sides. In Pathitrupathu, a classic written about 1800 years it is stated “ Imizh kadal veli Thamizhagam” meaning Tamil Nadu which has got sea as boundary. In Silapathigaram it is stated “ Then Thamizh nannadu” meaning good Tamil Nadu and in Manimegalai it is stated“Sambutheevinul Tamizhaga marungil “ Tamil Nadu which is called Sambutheevu. If my Hon. Members would like to have more popular illustrations I would like to refer them to the poems of Poet Kamban and Sekkilar both of whom have definitely used the word Tamil Nadu. It was only afterwards that there were three kingdoms, the Cheranadu, The Cholanadu and the Pandyanadu. Tamil Nadu is to be found in the classics of Tamil. It is not that there is poverty of ideas in the classics. It only shows that my Hon. friend does not spend much thought or time over the Tamil classics. I may point out for the edification of this House that when the Congress government in Tamil Nadu purchased the Jaipur Palace at Ooty known as Aranmore Palace they immediately renamed the Palace as Thamizhagam. I am pointing this out to say that the Congress there is trying to assuage our feelings, is trying to carry Tamil Nadu people along with them by saying they have renamed the Aranmore Palace as Thamizhagam, that they are publishing all the Tamil manifestos as Tamil Nadu Government publications, that only for international correspondence they want the name “Madras”. They are not prepared to amend the Constitution. If the arguments advanced by some of the Tamil Nadu Congress people were to be read by the Chief Minister of Madras, he would turn around and say “ You too Brutus”. All the arguments advanced for not renaming it falls flat on the ground because even the Congress Government there does not approve of these arguments.

Another particular issue was raised here that the Bill is being brought forward only as a publicity stunt of the Communist party. Why don’t we appreciate the Communist Party for its sense of political expediency? Are not all political parties interested in getting political publicity? Is publicity a heinous crime? Why do you publish reports and books on Five-year plans? Is that not publicity done at public cost? Yet you accuse other political parties saying that this is publicity. But let me tell this House through you, that even though you defeat the Bill, he has gained that publicity. You are not going to rob him anymore of that publicity. When he comes to Tamil Nadu he can conveniently face Tamilians and say, “ I pleaded for you but it is the ruling party that let you down.” Therefore you have unawares walked into Mr.Gupta’s snare. I would have appreciated if the ruling party had approached Mr.Bhupesh Gupta and stated, “ Do not bring in this non-official Bill, we ourselves are interested in it, we will bring it forward.”

Then Mr.Santhanam pointed out that we have an uphill task in retaining Madras, we had to fight with so many people and we retained Madras. I can claim some amount of credit in that fight and when I was in the thick of that fight, I did not find Mr.Santhanam by my side.

Akbar Ali Khan: At the cost of Andhra

Anna: With the consent of the Andhras, I can say that. That is because the present government there is providing even today, in the border areas, measures for safeguarding Telugu culture and for imparting Telugu language. Therefore though Madras has been taken by Tamilians, we have no enmity with the Andhras. But my friend Santhanam was saying that it was such an uphill task, retaining Madras that we would like to keep Madras. This is not a question of keeping Madras or giving it up. This is the question of keeping Madras in Tamilnadu and renaming the state as Tamil Nadu. Madras, after all is the capital city of Tamil Nadu, as Ahamadabad happens to be the capital city of Gujarat, as Chandigrah happens to be the capital city of Punjab. If this logic of naming the state after the name of capital city is to be followed, Kerala should be renamed Trivandrum, Andhra is to renamed Hyderabad, Punjab is to be renamed Chandigarh and Gujarat to be renamed Ahamadabad.

Bhubesh Gupta: And Bengal should be renamed Calcutta.

Anna: My government, my Congress government in Madras is interested in bilingualism. That is because its head Government is interested to have two names for everything, India that is Bharat, Jana gana mana and Vandhe Madaram. They always want to keep two blocks. Take something from here, take something from there. So the Madras government is having Tamil Nadu for the consumption of Tamilians and Madras for all India consumption. It is a very awkward word “ duplicity”. And that is why my friend Mr.Bhupesh Gupta was saying that some of the congress people talk in one way there and talk in another way here. No Congress can face a Tamilian audience and say that the name Madras should be retained. I challenge it.

T.S.Pattabhiraman {Madras}: We have faced it during the agitation of Tamil arasu Kazhagam and my friend knows it. What he is saying is complete travesty of facts.

Anna: I know how Pattabhiraman faces agitation. I wont say it. Let us not face each other as Congress and DMK. Let us face the Tamilian public on this single sanctified issue of renaming the state and if you carry along with you 51 percent of the people I am prepared to bow my head before you. This is not a party issue at all. The renaming of Madras as Tamil Nadu has been accepted by the Communist Party, by the DMK, by the PSP and you will be surprised, by the Madras branch of Swatantra Party too. Therefore all parties are one in this issue of renaming Madras as Tamil Nadu.

T.S.Pattabhiraman: None of them put it in their election manifesto.

Anna: I would present a copy of the DMK election manifesto to him tomorrow. I am sure Pattabhiraman knows Tamil. This issue has been an issue for more than 10 to 15 years. He was saying that only Tamil Arasu Kazhagam was fighting for it. It is true partially because it was only the Tamil arasu Kazhagam that started an agitation for it, but all other political parties were immensely intimately interested in this issue. They have printed it in their manifestos, in their political speeches and no District Conference of DMK took place without passing this resolution of renaming Madras as Tamil Nadu. Therefore it is not simply on the spur of the moment that I am pleading for it. My sorrow is that my friend Mr.Bhupesh Gupta had stolen the thunder from me by sponsoring this Bill. But for that, I would like to present before this House that this has been an issue all along in Tamil Nadu. And they have not answered Mr.Bhupesh Gupta; What do you loose by renaming Madras as Tamil Nadu? Nobody has answered that.

N.M.Lingam [Madras] Anyway what do you gain by renaming it as Tamil Nadu?

Anna: What do I gain? What have you gained by renaming Parliament as Lok Sabha? What have you gained by renaming Council of States as Rajya Sabha? What have you gained by renaming President as Rastrapathi? Therefore I say what do you loose? This is important because if you were to loose something precious, we would not press for it. If you do not loose something fundamental, we will press for it. The other point was raised, what do you gain? We gain satisfaction sentimentally; we gain satisfaction that an ancient name is inculcated in the hearts of millions and scores of millions of people. Is that not enough compensation for the small trouble of changing the name? Therefore all the arguments that have been advanced have been shattered.

They have advanced an apologetic argument saying that if the State government had come forward with this, we would have accepted this. And they are perfectly aware of the composition of the State legislature where the Congress party is in a majority. Would you ask the Congress member in Madras State legislature to vote for such a bill if it were to come there, without party whip? No

T.S.Pattabhiraman: Your party members could have brought forward a resolution in the House and changed the name. Why have you not done it for past seven or eight years?

Anna: I am coming to that. When we present such a bill to the Madras legislature, they say that if you want to rename, an amendment to the constitution is necessary and an amendment of the Constitution is possible only when you go to Parliament.

T.S.Pattabhiraman: I am saying a resolution, not a Bill. A resolution can be made.

Anna: I may say for the information of the Hon. Member that we pressed this point during the discussion on the non-official Bill of PSP. In fact we even staged a walk out. The DMK and Communist party joined together in the walk out. That is our numerical position there. When the non-official resolution was discussed in the Madras assembly we pressed for the constitutional amendment and the only explanation offered to us was that it was only possible at the level of Parliament. And when we come to Parliament we are asked to go back to the state legislature. We are asked to go to Parliament because you are entrenched in both places not because your logic is sound but simply because you are entrenched in both places.

G.Rajagopalan [Madras] We are entrenched because the people vote for us. It has been discussed even during elections. There had been fasts by certain members and one person even lost his life after fasting. Even after that we won elections. That shows the people still want as it is- not for the satisfaction of some politicians who want a slogan.

Anna: Madam Deputy Chairman, I am very glad that the discussion is becoming very interesting. But I may say for the information of the House that DMK has nothing to do with fasting. The fasting was undertaken by a non-party man, in fact a relative of the Chief minister of Madras Mr.Sankaralinga [Nadar}. And to say that in spite of fasting you have not changed shows how human you are. Therefore the question was discussed there. We were asked to go to Parliament. When we come to Parliament we are again sent back to legislature. In both places the answer is as my Hon. friend had stated, “ The people had voted for us”. Well that is a fact, a tragic fact, and a black fact that ought to be seen.

G.Rajagopalan: In spite of you tragedy is still there
T.S.Pattabhiraman: He says tragedy will be permanent. The tragedy of Congress getting a majority at every election will be a permanent feature and we are prepared to accommodate you.

Anna: Madam Deputy Chairman my friend was saying that this tragedy is going to be permanent. Woe to the country and to the people. That is all what I can say. But I would like to press this point that a Constitution amendment can be thought of and made only through Parliament. That is why we have approached The Parliament. If any amendment is brought forward on this or any suggestion is given that it should be circulated to gather public opinion, we take up that challenge. I do not ask you to take this as an election issue. Do not be afraid of that.
[Interruptions]

We are not making it an election issue. This is an issue to be taken to the people for getting their consent or otherwise. That is not going to affect your offices. Nobody thinks about that. You may remain there. This is not a question of analysis of our different parties. This is a question wherein a particular issue has to be referred to the public. Are you prepared for that? That is what we ask. You are not prepared for that and that is why I say

N.M.Anwar [Madras] Madam on a point of information I have got the highest respect and regard for my good friend Mr.annadurai. But will he kindly explain what there is in retaining the name Madras that has got such worldwide publicity? How is he going to meet that point of view? Where is the difficulty in retaining this worldwide name of Madras?
[Interruptions]

Anna: The only point in answer to the Hon. member Mr.anwar is this. What we gain is our sentimental satisfaction and status of our ancient land. If in Madras we change the name of China Bazaar into Nethaji Subhas Chandra Road nothing is changed in the street but something is changed in our thinking, in our soul, in our fibre. That is why we are pressing for it. not because we think that keeping Madras will be wrong.

N.M.Anwar: My question is not that. We agree that there is something good in calling it Tamil Nadu. But what is your allergy to Madras, which has got a worldwide publicity.

Anna: My allergy is if Madras is used as name of the state, you confuse the capital with the state. Madras is the name of the capital city. Tamil Nadu is the name that ought to be given to the state. There ought to be a distinction between the name of the state and its capital, and therefore, I whole-heartedly support the Bill brought forward and I would commend it to the House.

இன்று அறிஞர் அண்ணாவின் 99வது பிறந்தநாள்!

ஜீவன், ஜாதி அற்றவன்.(Jeevan, the casteless )

கேரளாவில் ஏழாம் வகுப்பில் கற்றுத்தரப்படும் 58 வார்த்தைகளே கொண்ட ஒரு பாடத்தை முன்னிட்டு நடக்கும் சர்சையின் மூல காரணமான, Mathamillaatha Jeevan என்ற தலைப்பிட்ட அந்த 58 வார்தைப் பாடத்தின் ஆங்கில மொழி பெயர்ப்பு.

After seating the parents, who had come with their ward, in the chairs before him, the headmaster began filling the application form.

“Son, what’s your name?”

“Jeevan”

“Good, nice name. Father’s name?”

“Anvar Rasheed.”

“Mother’s name?”

“Lakshmi Devi.”

The headmaster raised his head, looked at the parents and asked:

“Which religion should we write?”

“None. Write there is no religion.”

“Caste?”

“The same.”

The headmaster leaned back in his chair and asked a little gravely:

“What if he feels the need for a religion when he grows up?”

“Let him choose his religion when he feels so.”

Fawkner Park

எங்கள் நிறுவனத்தில் நான் வேலை செய்யும் துறை மட்டும் இடப்பற்றாக்குறையின் காரணமாக சமீபத்தில் தலைமை அலுவலகத்தில் இருந்து வேறு இடத்திற்குக் குடிபெயர்ந்தோம். Stkilda Road என்று அழைக்கப்படும் ரோட்டில்(நம்ம ஊரு IT park ரோடு மாதிரின்னு சொல்லலாம்)தான் புதிய அலுவலகம். வீட்டில் இருந்து 15-20 நிமிடங்கள் புகைவண்டியில் சென்று, ஒரு 15 நிமிடம் நடந்தால் அலுவலகம் வந்துவிடும். காலையில் அலுவலகம் செல்லும்போது மிகவும் புத்துணர்ச்சி தருவதாக இருக்கிறது இந்த 15 நிமிட நடைபயனம்.காரணம் Fawkner Park என்று அழைக்கப்படும் பூங்காவின் வழியே நடந்து அலுவலகத்தை அடைவதால்தான். என்னுடைய செல்பேசி மூலம் நடந்து செல்லும் பாதையை சிலபடங்கள் எடுத்தேன்.

நிகழ்காலக் கண்ணகிகள்

சங்ககாலக் கண்ணகி சிலைக்கு ஆட்சியாளர்கள் கொடுத்த முக்கியத்துவத்தில் சிறிதளவேனும் குப்பையில் தன் அன்றாட வாழ்வைத்தேடிக்கொண்டிருக்கும் நிகழ்காலக் கண்ணகிகளுக்கும் கிடைக்கும் என்று நம்புவோம்.

இந்திய ஊடகங்களைக்(Media) குறித்து சாய்நாத்

Excerpts:

" Conventional journalism is about Service to power..and lot of what we call, journalism is really stenography to the powerful".

" You do not have a single correspondent in the national press who's full time job it is to cover poverty.And the country which has largest number of poor people in the planet,newspapers and channels do not think it is important to treat poverty as a beat"

"I'm saying if you are not talking to 70% of your population, how can you reflect what you are asking them to reflect?"

என் வீட்டுத்தோட்டத்தில்!

எங்கூர்ல இப்ப வசந்தகாலமுங்க. வீட்ட சுத்தியும் பூவாதான் தெரியுது.

Macro உபயோகப்படுத்தினால் நீங்களும் இந்த மாதிரி க்ளிக்கலாம்.

தேன்,தேன் தித்திக்கும் தேன்!

போர்ட்ரெய்ட் புகைப்படப் போட்டிக்கு

பாப்பாக்கு தோசை-வடை காம்பினேசன் தான் பிடிச்சிருக்காம் :)

சாமி சத்தியமா சொல்றேன்..பே வாட்சோ, பேஷன் டீவியோ பார்க்கும்போது எடுக்கப்பட்ட புகைப்படம் அல்ல இது :)

புத்தக விமர்சனம்- ” Plain Speaking: A Sudra’s Story “

தமிழக அரசியலை ஓரளவாவது பின்தொடர்பவர்களுக்கு இந்தப் புத்தகத்தை எழுதியவரை அறிமுகம் எதுவும் செய்யத்தேவையில்லை என்று நினைக்கிறேன்..இவர் கொடுத்த அறிக்கையின் ஒரு பகுதியை செயல்படுத்திய எம்.ஜி.ஆர் அடுத்து வந்த நாடளுமன்றத் தேர்தலில் படுதோல்வி அடைந்தார். இவர் மெட்ராஸ் பிரசிடென்சியின் Collectorate of Salt Revenue and Central Excise(1942-44) இருந்தபோது உருவாக்கிய எக்ஸைஸ் வரிவிதிப்பு முறை இந்தியா முழுவதும் கடைபிடிக்கப்பட்டது…தற்போது ஒரு ஐந்தாறு வருடங்களாக அரசியலில் அதிகம் புழங்கப்படும் வார்த்தையான {Not Pseudo-Secular :) } Creamy Layer என்ற வார்த்தையை 1969 களில் Upper Crust என்ற பதத்தில் தமிழ்நாடு பிற்படுத்தப்பட்டோர் நலத்துறைத் தலைவராக இருந்தபோது அவர் சமர்ப்பித்த அறிக்கையில் பயன்படுத்தியுள்ளார் (Tamil Nadu Backward Classes Commission). இவர் பெயர் சட்டநாதன்.

தென்தமிழ்நாட்டில் செங்கோட்டை என்னும் ஊரில்..வறுமைவாய்ந்த, மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட படையாச்சி என்னும் சாதியில் பிறந்த சட்டநாதன் அவர்களால் ஒரு குயர் நோட்டில், 48 வருடங்களுக்கு முன்பு எழுதிவைத்திருந்த அவரது சிறுவயது வாழ்க்கைக் குறிப்புகள்தான்(Memoirs) இந்தப் புத்தகம். இதைத்தான் அவருடைய பேத்தி உத்ரா நடராஜன் அவர்கள் Plain Speaking: A Sudra’s Story என்ற பெயரில் புத்தகமாக வெளியிட்டுள்ளார்கள். விமர்சனத்தை இங்கே எழுதியுள்ளேன். படிச்சு பார்த்துட்டு கருத்து எதுனா இருந்துச்சுனா சொல்லுங்க. :)

பாம்பு என்றால் படையும் நடுங்குமா?

என்னத்த சொல்றதுனு தெரிலீங்கோவ்..:)

வானவில்..

இன்று மதியம் இங்கே ஒரே பனிக்கட்டி மழை... அலுவல் முடிந்து வீட்டுக்குப் போக ஆபிஸ் வாசல் தான்டி வெளியே வந்து ரோடு க்ராஸ் பண்ணி வானத்தைப் பார்த்தால் இந்த வானவில்..4 டிகிரி குளிர்ல வேலையின் களைப்பையும் மீறி மனதிற்கு மகிழ்ச்சி அழித்தது இந்த வானவில்..என் கைத்தொலைபேசியில் உள்ள

கேமிராவைக் கொண்டு எடுத்த படம்...படம் தெளிவாக இல்லை என்றாலும் இந்தக் காட்சி மனதில் அப்படியே பதிந்துவிட்டது.

இந்த போஸ்ட்ல நான் குறிப்பிட்ட குழந்தைகள் இவங்கதான்.. I mean..இவங்கள மாதிரிதான் :)

ஊட்டச்சத்தில்லாத குழந்தைகள்(child malnutrition )

2005-06ஆம் ஆன்டுக்கான இந்தியக் குடும்ப நல (National Family Health Survey)சர்வேயின் படி தற்போது இந்தியாவில் இருக்கும் மூன்று வயதுக்குக்கீழுள்ள குழந்தைகளில் 46% பேர் ஊட்டச்சத்தில்லாத குழந்தைகளாக இருக்கிறார்களாம்.உலகத்திலேயெ இந்தியாவில்தான் ஊட்டச்சத்தில்லாத குழந்தைகள் அதிகம் இருக்கிறார்கள் என்று BBC இனையதளத்தில் படித்தபோது எனக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது. இதற்குக் காரணம் இல்லாமல் இல்லை. இந்தியாவில் ஏழைகள் அதிகம் என்பது தெரிந்ததே, ஆனால் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே இருக்கும் இந்தியர்கள் மொத்த மக்கள்தொகையில் 26% பேர், அப்படி இருக்கையில் எப்படி 46% குழந்தைகள் ஊட்டச்சத்தில்லாத குழந்தைகளாக இருக்கிறார்கள்? இந்தியாவில் வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழே இருக்கும் 26% மக்களின் குழந்தைகள்தான் இந்த 46% ஊட்டச்சத்தில்லாத குழந்தைகளா? வறுமைக் கோட்டுக்கு மேல் இருக்கும் பெற்றோர்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகள் ஊட்டச்சத்தின்மையால் பாதிக்கப்படுமா என்றெல்லாம் யோசித்துவிட்டு அந்த விஷயத்தை அப்படியே மறந்துவிட்டிருந்தேன். என்னைப் பொறுத்தவரையில் பெற்றோர்களின் ஏழ்மை காரணமாக அவர்களால் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு போதிய உணவு அளிக்கமுடிவதில்லை என்ற எண்ணம் கொண்டிருந்தேன். அது முற்றிலும் தவறு என்று நேற்றும், இன்றும் இந்துபத்திரிக்கையில் ஊட்டச்சத்தில்லாத குழந்தைகள் பற்றி ஏ.கே சிவக்குமார் என்பவர் விபரமாக எழுதியிருந்ததைப் படித்தவுடன் தெரிந்தது..

Why are levels of child malnutrition high?

Why are child malnutrition levels not improving?

"Why are levels of child malnutrition so high in India? Several misconceptions cloud public opinion. Many believe, for instance, that India’s low per capita income is the major underlying cause. This is not entirely true. A majority of the countries in Sub-Saharan Africa report lower levels of per capita income than India — and most of them report lower rates of child malnutrition as well. Again, within India, we find that Gujarat and Uttar Pradesh report the same proportion — 47 per cent — of underweight children even though the per capita income in Gujarat is several times higher than in Uttar Pradesh".

குழந்தைகள் ஊட்டச்சத்தின்மைக்கு நான்கு காரணங்களைச் சொல்கிறார்,

1. கருவில் இருக்கும்போதே தாயின் மூலம் குழந்தைகள் பெறும் ஊட்டச்சத்தின்மை.இந்தியாவில் பிறக்கும் குழந்தைகளில் 20% லிருந்து 30% குழந்தைகள் 2500 கிராமிற்கும் குறைவான எடையுடனே பிறக்கின்றனர்.

2. பொதுசுகாதார மைய வசதி இல்லாமை மற்றும் அவைகளின் செய்திகள் பெற்றோர்களைச் சென்று சேராமை. இதில் அவர் கூறும் மற்றொரு புள்ளிவிவரம் கவலையளிக்கிறது..2005-06ல் இந்தியாவில் பிறந்த குழந்தைகளில் 48% குழந்தைகளின் பிரசவங்கள் மட்டுமே Ttrained birth attendant(which includes a doctor, nurse, woman health worker, auxiliary nurse midwife, and other health personnel)
உதவியுடன் நடந்தததாம்.(இனிமேல் இந்தியப் பொருளாதாரம் 8% வளர்ச்சியடைந்தது,9% வளர்ச்சியடைந்தது என்று யாரவது பெருமைப் பட்டால் இந்த புள்ளிவிவரத்தை அவர்களிடம் சொல்லலாம் என்றிருக்கிறேன்).

3. தாய்ப்பால் கிடைக்கப்பெறாத குழந்தைகள்.

4.பெண் கல்வி,அவர்களுக்கான வாய்ப்புகள் மற்றும் விழிப்புணர்வு.

இதைப் படித்தவுடன் எனக்கு நிஜமாகவே பயமாக இருக்கிறது.. இந்தியா வல்லரசாகும் என்று கனவு கானும் அதே நேரத்தில் இந்தியாவை வல்லரசாக மாற்றப் போகும் தலைமுறையின் உடல் நலத்தைப் பற்றியும் கொஞ்சம் யோசிக்க வேண்டும்.

உய்யுமோ... உயர்கல்வி?

ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சியின்மைக்குப் பல காரணிகள் சுட்டிக் காட்டப்படுகின்றன. அவற்றில் ஒரு சிலவற்றின் கூட்டுவிளைவால் வளர்ச்சிப் பாதையிலிருந்து பின்னோக்கி இழுக்கப்படுகிறது நமது நாடு. குறிப்பாக, கல்வியின்மையின் அளவு இந்தியாவில் மிக அதிகமாக இருப்பது (35 சதவீதம்) கவலைக்குரியது. இதுவே வளர்ந்த நாடுகளில் 5 சதவீதம் என்ற அளவிலேயே உள்ளது.

நமது நாட்டின் மக்கள்தொகை ஏறத்தாழ 60 சதவீதம் அளவுக்கு இளைஞர்களைக் கொண்டிருக்கிறது என்பதால் உலகிலேயே மிக இளமையான நாடு என்று நாம் பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளலாம். ஆனால் அவர்களுக்குரிய கல்வியையும், வேலை வாய்ப்பையும் தர முடியாததால் அதுவே பெரும் சுமையாக உருவாகி இருக்கிறது... இருக்கப் போகிறது!
அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின்படி 6 - 14 வயதிற்குட்பட்டவர்களுக்கு கட்டாயக் கல்வி அளிக்க வேண்டியதன் பெரும்பகுதி வெறும் ஏட்டளவிலேயே உள்ளது. அதிலும் 3 - 6 வயதுடைய குழந்தைகள் சுமார் 7 கோடிக்கு மேல் இருப்பினும், அவர்களுக்கு கல்வியறிவை அளிக்காமல் இருப்பது நமது நாட்டுக்குப் பெருத்த இழப்பைத்தான் ஏற்படுத்தும்.

தொடக்கக் கல்வியில் அரசுகள் எடுத்துக்கொண்ட அக்கறை மிகமிகத் தாமதமானது என்பது ஒருபுறமிருக்க, எடுக்கப்பட்டிருக்கும் நடவடிக்கைகளும் போதுமானதாக இல்லை என்பதே உண்மை! (முடிந்தவரை சுமையை மாநில அரசுகளின் மீது இறக்கி வைக்கவே மத்திய அரசு முயல்கிறது). இன்னமும் 40 சதவீதம் தொடக்கப் பள்ளிகள் கட்டடங்கள் இன்மையாலும், 20 சதவீதம் பள்ளிகள் ஒரே ஒரு அறை கொண்டதாகவும், 39 சதவீதம் பள்ளிகள் கரும்பலகை கூட இல்லாததாகவும், 35 சதவீதம் தொடக்கப் பள்ளிகள் ஓராசிரியர் பள்ளிகளாகவும் உள்ளதாக ஓர் ஆய்வு கூறுகிறது.

முதல் ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தில் கல்விக்கான மொத்த பட்ஜெட்டின் பங்கீட்டில் தொடக்கக் கல்விக்கான பங்கு 58 சதவீதமாக இருந்தது. எட்டாவது ஐந்தாண்டுத் திட்டகாலம் வரை இந்த ஒதுக்கீடு மெல்ல மெல்ல குறைந்து, பின்பு மீண்டும் ஒன்பதாவது ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தில் 66 சதவீதமாக வளர்ச்சி பெற்றது. உயர்கல்விக்கான நிதி ஒதுக்கீடு ஏழாவது ஐந்தாண்டுத் திட்டத்தில் 9.5 சதவீதமாக இருந்தது.

இதே காலகட்டத்தில் 5-ம் வகுப்பிற்குப் பிறகு 35 சதவீதம், 8-ம் வகுப்பிற்குப் பிறகு 53 சதவீதம், 10-ம் வகுப்பிற்குப் பிறகு 63 சதவீதம் என பள்ளியை விட்டு மாணவர்கள் இடையிலேயே வெளியேறும் விகிதம் உயர்ந்தது.

பெண் குழந்தைகளின் இவ்விகிதம் இன்னும் சற்று அதிகமாகும். இவ்விகிதங்களைக் கட்டுப்படுத்த இன்றைக்கு எடுக்கப்படும் நடவடிக்கைகளுக்கு மூலபலம் போதிய அளவில் ஒதுக்கப்படும் நிதி அளவாக மட்டுமே இருக்க முடியும்! ஆனால் இன்றளவும் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 4 சதவீதத்துக்கும் குறைவாகவே கல்விக்கான ஒதுக்கீடு இருந்து வருகிறது. கல்விக்கான பிரத்யேகமான வரிவிதிப்பின் மூலம் ஆண்டுக்கு ரூ 5 ஆயிரம் கோடிக்கு மேல் வருவாய் இருந்தாலும் அது முழுமையாகச் செலவழிக்கப்படவில்லை என்பது வேதனைக்குரியது.

உயர்கல்விக்கு போதியஅளவு நிதி ஒதுக்கப்பட்டால்தான், "அனைவருக்கும் கல்வி'', "உரிய அளவில் உயர்கல்வி'' என்ற முழக்கங்கள் வெற்றி பெற வாய்ப்புள்ளது. இன்றைய நிலையில், உயர்கல்வி மாணவன் ஒருவனுக்காக சராசரியாக ரூ. 18,270/-மட்டுமே நமது நாட்டில் செலவிடப்படுகிறது. இது மிகமிகக் குறைந்த செலவினமாகும். இந்தோனேஷியாவில் ரூ. 30 ஆயிரம் மலேசியாவில் ரூ. 53 ஆயிரம் பிலிப்பின்சில் ரூ. 28 ஆயிரம், சீனாவில் ரூ. 1.22 லட்சம், பிரேசிலில் ரூ. 1.79 லட்சம், ஜப்பானில் ரூ. 2.17 லட்சம், பிரிட்டனில் ரூ. 3.82 லட்சம், அமெரிக்காவில் ரூ. 4.33 லட்சம் என்ற அளவில் உயர் கல்விக்கு செலவிடும் நிலை ஒப்பு நோக்கத்தக்கது.

வளர்ந்து வரும் பொருளாதாரத்தில் உழைப்பதற்குத் தயார் நிலையிலுள்ள உழைப்பாளிகளை போதிய பயிற்சியின்மை மற்றும் கல்வித் தகுதியின்மை என்ற நிலைகளில் வைத்திருக்கக் கூடாது. அவ்வாறு வைத்திருந்தால் அது பொருளாதார வளர்ச்சிக்குப் பெரும் பின்னடைவை ஏற்படுத்திவிடும். இது நமது நாட்டைப் பொறுத்தவரை கண்கூடு. மனித வளர்ச்சிக் குறியீட்டில் உலகின் 174 நாடுகளின் தர வரிசையில் 124-வது இடத்தைப் பிடித்துள்ள (2004-ஆம் ஆண்டு கணிப்பு) நாம், மேலும் மோசமான இடத்திற்குத் தள்ளப்படும் அவலம் உள்ளது. எனவே 14-23 வயதிற்குட்பட்ட பெரும்பாலானோர்க்கு உரிய தொழிற்பயிற்சி அல்லது உயர்கல்வி தரப்பட வேண்டும் என்ற கட்டாயத்தில் உள்ளோம்.

இதர பிற்பட்ட வகுப்பினருக்கு 27 சதவீதம் ஒதுக்கீட்டிற்காக, மத்திய அரசின் கீழ் இயங்கும் உயர்கல்வி நிறுவனங்களான ஐஐடி, ஐஐஎம்., போன்ற சுமார் 20 நிறுவனங்களில் 50 சதவீதம் இடங்களை அதிகரிப்பதற்கு மட்டுமே அடுத்த மூன்றாண்டுகளில் ரூ. 20 ஆயிரம் கோடிக்கு மேல் செலவழிக்க வேண்டியுள்ளது. அனைவருக்கும் கல்வி' திட்டத்தை மேலெடுத்துச் செல்லத் தேவைப்படும் நிதி ஒதுக்கீட்டின் அளவும் அவசியமும் இதிலிருந்து ஓரளவிற்குப் புலனாகும்!

உயர் கல்விக்கான வயது வரம்பான 17 - 23-ல் இன்று உயர் கல்வி பெறுவோரின் அளவு சுமார் 8 சதவீதம் மட்டுமே! தேசிய வளர்ச்சியை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளத் துடிக்கும் எந்தவொரு நாட்டிலும் இவ்விகிதம் 13 சதவீதத்திற்கு மேல் இருக்க வேண்டியது அவசியம். நமது நாட்டின் வளர்ச்சியைக் கருத்தில் கொண்டால் இவ்விகிதம் குறைந்தபட்சம் 20 சதவீதம் என்றாவது அமைய வேண்டும் என்கின்றனர் பொருளாதார மேதைகள்.


சீனா மற்றும் கிழக்காசிய நாடுகளின் கடும் போட்டியால் பின்னடைவைச் சந்திக்காமல் இருக்க, நம் நாட்டில் உயர்கல்வியைத் திட்டமிட்டு உயர்த்த வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டுள்ளது! 112 கோடிக்கு மேல் மக்கள்தொகையைக் கொண்ட நாட்டில் 105 லட்சம் மாணவர்களே உயர்கல்வியை எட்டுவதும், 1.4 லட்சம் மாணவர்கள் உயர்கல்விக்காக வெளிநாடுகளுக்குப் புலம் பெயர்வதும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

இன்றைய மக்கள்தொகைப் பெருக்க நெருக்கடியில் உயர்கல்விக்கான நிதி ஒதுக்கீடு விகிதம் நாளுக்கு நாள் குறைந்து வருவது கவலை அளிக்கிறது.
உயர்கல்வி முற்றிலுமாகத் தனியாருக்கே தாரை வார்க்கப்படுகிற நிலை; 8 சதவீதமாக உள்ள உயர்கல்விக்கான மாணவர் விகிதம் கட்டாயமாக உயர்ந்தே ஆக வேண்டும் என்ற தொலைநோக்குப் பார்வையில் கடைபரப்பும் வெளிநாட்டு பல்கலைக்கழகங்களின் அணிவகுப்பு; உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் நிலவும் முறைகேடுகள்; பல்கலைக்கழக ஆட்சிமுறை நிர்வாக கோணல்கள்; அரசுகளின் பாரா முகம் போன்ற பல்வேறு காரணங்களால் நிலைகுலைந்திருக்கும் நமது உயர்கல்வி, வரும் ஆண்டுகளில் எப்படி இருக்கப் போகிறது என்பதற்கு ஆருடம் தேவையில்லை!

1.நால்வரில் ஒருவர் வறுமைக்கோட்டுக்கும் கீழே உழன்று கொண்டு, உண்ண உணவும், உடுக்க உடையும், இருக்க இடமும் இல்லாத நிலையில், அனைவருக்கும் கல்வியை அளிக்கப் போகிறோமா?

2.உரிய வயதில் உள்ள ஐவரில் ஒருவருக்காவது உயர்கல்வியைச் சுவைக்கும் வாய்ப்பை அளிக்கப் போகிறோமா?

3.கல்விக்கான செலவினம் நாட்டின் வருங்காலத்திற்கான முதலீடு என்ற உணர்வுடன் 2020-ம் ஆண்டுக்குள் உலகின் பொருளாதார வல்லரசாக உயரப் போகிறோமா?

இத்தகைய எண்ணற்ற வினாக்களுக்கு விரைவில் விடை காணத்தானே வேண்டும் நாம்!

நன்றி-தினமணி